เรื่องจริงสมัยก่อน
     แม่ผู้แก่เฒ่าเดินไม่ได้คนหนึ่งเป็นที่รำคาญใจของลูกชายเหลือเกิน สมัยนั้นยังไม่มีสถาน
สงเคราะห์คนชรา จึงไม่รู้ว่าจะเอาแม่ไปฝากใครให้เลี้ยงแทน จึงตัดสินใจแบกเอาไปปล่อยป่า
ให้อยู่ตามยถากรรม แม่ไม่วอนขอ ไม่ถาม ไม่ว่าอะไร ตั้งใจให้หักกิ่งไม้ตามทาง เรื่อยไป เข้า
ป่าลึกไกลมากแล้ว ลูกชายวางแม่ลงบนโขดหินแล้วหันหลังเดินกลับทางเดิมไป ตอนนี้เอง ที่
แม่ตะโกนตามหลังลูกชายไปว่า
“ ลูกเอ๋ย เดินตามรอยกิ่งไม้ที่แม่หักไว้ให้นะจะได้ไม่หลงทาง....”

( กระจกเงา- ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง)