ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ทหารอเมริกันนายหนึ่งตั้งใจไว้ว่า หลังชนะสงคราม
และสงบศึกแล้ว เขาจะกลับบ้านไปเปิดห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แต่คิดไม่ถึงว่าในการรบ
ระลอกหนึ่งศรีษะของเขาถูกสะเก็ดระเบิดโฉบผ่าไปนึ่งส่วนห้าคนที่เคยได้ยินอุดมการณ์ใน
อนาคตของเขาเศร้าใจแทนว่า กระโหลกศรีษะแหว่งอย่างนี้จะทำการใหญ่ได้หรือ แต่เจ้า
ตัวเขาเองกลับมิได้ท้อใจต่อมามือทั้งสองข้างของเขาเป็นเหน็บชา ถูกตัดด้วยไปอีก แต่เขา
ยังยืนยันกับใคร ๆ ว่า  ขาทั้งสองของเขายังช่วยให้ทำงานใหญ่ได้ วิบากกรรมของเขาช่าง
หนักหนาสาหัสเสียจริง ขาทั้งสองต้องถูกตัดในเวลาต่อมา แต่เขายังคงยืนยันอย่างเดิมว่า นัยน์ตาสว่างสองข้างจะช่วยให้เขนทำการใหญ่ได้
          ฟ้าเบื้องบนต้องการเคี่ยวกรำเขาให้ถึงที่สุดหรือย่างไร ไม่นาน่ต่อมานัยน์ตาของเขา
บอดไปข้างหนึ่ง แต่เขาบอกว่า “นัยน์ตาเดี่ยวข้างนี้มีประสิทธภาพสูมาก ไม่พลาดแน่นอน”
หลังสงครามโลกครั้งที่สองไม่ถึงสิบปี ห้างสรรพสินใหญ่สูงเจ็ดชั้นโด่งดังไปทั่วโลกตั้งระหว่าง
อยู่กลางนครนิวยอร์ เจ้าของกิจการคือ ทหารผ่านศึกไม่มีแขนขา มีแต่นัยน์ตาข้างเดียวคนนั้น

อยากชนะ อย่ายอมแพ้ แก่ใจตน คนเหลือคน คืนคนสู้ ไม่รู้ถอย
เพื่อสรรค์สร้าง ทางโอฬาร อันเลิศลอย จะไม่ปล่อย วิบากย้ำทำลายตน

( กระจกเงา- ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง)