เป็นมะเร็งแต่ไม่ทุกข์

“เมื่อเราเกิดมาในโลกมนุษย์ เราก็เหมือนนักกีฬาโลก หากเราเข้าใจกติกาของโลก เราจะเป็นนักกีฬาที่ประสบผลสำเร็จ แต่หากเราไม่เข้าใจกฏกติกาของโลก เราก็เป็นนักกีฬาของโลกที่ถูกใบแดงไล่ออกจากสนาม”
เปลี่ยนเคราะห์ให้เป็น เปลี่ยนโรคให้เป็นครู (ว.วชิรเมธี)

แม้วัดคำประมง จ.สกลนคร จะเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อยๆ ในเรื่องการรักษาผู้ป่วยมะเร็ง แต่ใครจะรู้บ้างว่าเจ้าอาวาสทำงานหนักเพียงใด ท่านพร้อมจะเสียสละในทุกเรื่อง คนป่วยที่นี่จากที่เคยทุกข์หนัก กลายเป็นไม่ทุกข์ไม่ร้อน เพราะมีบทเรียนให้เรียนรู้
เรื่อง : ทวีวัฒนา ทุนคุ้มทอง

          ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะได้ยินผู้ป่วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย ซึ่งแทบจะลุกไม่ไหว แต่ยังสามารถพูดคุยกับผู้ไปเยี่ยมได้อย่างร่าเริงว่า “ไม่เป็นไร แค่ขอตายอย่างสงบก็พอ”
          คนป่วยเป็นมะเร็งที่ปอด สามารถนำเต้นแอโรบิกตอนเช้าได้ หรือผู้ป่วยอีกคนเคยผ่าตัดมะเร็งที่ลิ้นไก่หลายครั้ง จะต้องใช้เพดานปากเทียม เพื่อช่วยในการออกเสียงให้ชัดเจนขึ้นสามารถนำสวดมนต์ โดยไม่ต้องพึงพาอุปกรณ์ใดๆ
          หากโชคดีอาจได้ฟังเสียงเปียโนจากนักเปียโนระดับปรมาจารย์ชาวเยอรมัน ซึ่งทราบมาว่าท่านนี้ป่วยเป็นมะเร็งและได้เดินทางไปรักษามาแล้วทั่วโลก จนมารักษาตัวอยู่ที่วัดคำประมง จ.สกลนคร เป็นเวลาเดือนเศษๆ และใจดีลุกไปนั่งเล่นเปียโนให้ทุกคนฟังอย่างมีความสุข
          ส่วนคนป่วยอีกรายบอกว่า ก่อนมารักษาที่นี่อยากหาย แต่พอมาอยู่ในวัดแล้ว คิดใหม่ว่า “ไม่หาย ก็ไม่เป็นไร” เธอมีชีวิตที่เป็นสุขกับปัจจุบันมากขึ้น
          นี่คือ เรื่องราวของผู้คนที่แม้ปวยกายแต่ใจเข้มแข็ง ไม่พาลป่วยไข้ไปด้วย จึงทำให้พวกเขามีชีวิตที่เป็นทุกข์น้อยลง สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง หรือทำได้ง่ายๆ แต่เป็นผลจากการทำงานหนักด้วยความเสียสละและเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ของ หลวงตาปพนพัชร์ จิรธัมโม เจ้าอาวาสวัดคำประมง จ.สกลนคร

อโรคยศาล วัดคำประมง
          ด้วยความที่ต้องการจะตอบแทนบุณคุณพุทธศาสนา ชาติบ้านเมือง หลวงตาจึงก่อตั้งอโรคยศาล วัดคำประมง ขึ้นเมื่อปี 2548 เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ทุกชาติ ทุกศาสนา ที่มีความทุกข์เพราะความเจ็บป่วย โดยเฉพาะโรคมะเร็ง ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น ปัจจุบันมีผู้ป่วยเข้ารับการบำบัดรักษากว่า 1,600 คน มีทั้งคนไทยและต่างชาติ
          หลวงตาปพนพัชร์เคยป่วยและทุกข์จากโรงมะเร็งโพรงจมูก ทั้งอาการอาเจียน และเวลาพูดจะมีเลือดปนออกมาด้วย พี่สาวของหลวงตา ซึ่งเป็นอาจารย์หมอที่จุฬาฯ จึงส่งท่านไปรักษาอย่างดีที่สุด ทั้งเคมีมีบำบัด ฉายแสงอย่างต่อเนื่องเป็นสัปดาห์ ใช้ยาดีที่สุดจากยุโรปแต่อาการของท่านก็ไม่ทุเลาลง
          “ตอนนั้นทำจนกรอบไปหมดทั้งตัว” ท่านบอก และสุดท้ายใช้เคมีบำบัด จนท่านทนไม่ไหว คิดว่ายอมตายดีกว่าอยู่ กำหนดปล่อยวางธาตุ สภาวะธรรมทั้งหลายปรากฏทุกข์เวทนาทั้งหลายก็หายไปหมด ไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย
          ท่านเล่าเพิมเติมไว้ในหนังสือที่ระลึกการรับพระราชทานปริญญาบัตรวิทยาศาสตร์ สาขาดุษฏีบันฑิต จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร สาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน เมื่อปี 2551 ว่า “สุดท้ายก็ใช้สมาธิ เข้าสมาธิ 3 ชั่วโมงติดต่อกัน เมื่อจิตถอนออกมาพิจารณาธาตุขันธ์ แล้วก็พิจารณาสูตรยาสมุนไพร ยอดยารักษามะเร็งจากตำรา (สมุนไพร) เล่มเก่าที่มีอยู่ และก็เริ่มต้มยาสมุนไพรฉันเอง”
          จากที่ฉันอะไรก็ไม่ได้ หายใจไม่สะดวกก็เริ่มฉันยา ซึ่งก็เป็นตัวเดียวกับที่ต้มให้คนไข้กินทุกวันนี้ ท่านก็เริ่มหายใจได้ ฉันข้าวได้ มีเรี่ยวแรงมากขึ้น เมื่อฉันครบ 5 หม้อ เลือดก็ออกน้อยลง ท่านจึงเชื่อว่าการใช้สมาธิบำบัดร่วมกับการทานยาสมุนไพรเป็นแนวทางที่ได้ผล
          “ตอนนั้นเอาชีวิตเข้าแลก ปรารภความเพียร อดอาหาร 9 วัน ฉันแต่น้ำ นั้งสมาธิ เดินจงกรมทุกวัน” ท่านบอก
“เขาว่าคนเป็นมะเร็งมีกรรมหนัก หลวงตาเองก็มีกรรมที่เป็นมะเร็ง แต่มะเร็งทำให้เรามีความสุข ได้ทำในสิ่งที่ดีที่สุด ที่แล้วมาก็แล้วไป ต้องทำปัจจุบันให้ดีที่สุด”
และหากไม่สร้างกุศลทำบุญ ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ต่อ หลวงตาบอกว่า ถึงอย่างไรเราก็ต้องกลับมาตายอยู่ดี ไม่โรคใดก็โรคหนึ่ง เพราะฉะนั้นเมื่อคนที่หายแล้ว แข็งแรงดีแล้ว จึงกลับมาเป็นจิตอาสาช่วยงานคนอื่นต่อไป
ท่านขยายความให้ฟังถึงการตั้งอโรคยศาลว่า ทำให้มีค่าใช้จ่ายค่อนข้างมาก ทั้งค่ายา ค่าสมุนไพรบางชนิด ต้องซื้อจากที่อื่น เพราะปลูกในพื้นที่ไม่ขึ้น และมีการส่งยาไปให้ต้มกินต่อที่บ้านด้วย
“ไม่นับค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าก่อสร้างซ่อมแซม รวมกันแล้วอย่างน้อยก็เดือนละหกเจ็ดแสนบาท”
แต่กระนั้นท่านก็ยังเลือกที่จะไม่ขายยาใดๆ เลย เพราะไม่ชอบเห็นคนทะเลาะกัน เวลาที่ผลประโยชน์ไม่ลงตัว ท่านเลยให้ฟรีทุกอย่าง และคงจะเป็นแห่งเดียวในโลกที่แม้แต่รายยังเผาฟรี
ท่านย้ำอีกว่า “ดูสิจะอยู่ได้ไหม” เพราะท่านทำไปด้วยความสุข เพื่อให้คนที่อยู่เป็นสุข เพราะคนที่ไปหาท่าน มีแต่ความทุกข์มากพออยู่แล้ว
“แต่นี่ก็สะท้อนให้เห็นว่าบุญมีจริง” ท่านบอก ซึ่งทำให้ท่านอยู่มาได้และมีอาสาสมัคร จิตอาสา เข้าไปช่วยเหลือผู้ป่วยและทำงานอย่างต่อเนื่อง
“อยากให้พิจารณากันว่า แต่ละคนมีความดีเลว ผิดถูก แต่ปัจจุบันขอให้ทำให้ดีที่สุด ไม่ประมาททั้งในชีวิตของตนเองและผู้อื่น อย่าทะเลาะกันเหมือนคนละฝ่าย ถ้าจะทะเลาะก็ให้ทะเลาะกับตัวเองว่า อย่าเป็นคนเกียจคร้าน ให้ขยันสวดมนต์ ออกกำลังกายเท่าที่จะทำได้ อยู่อย่างมีค่า คิดเสมอว่าไม่รู้จะตายเมื่อไหร่ เวลานอน หลวงตาไม่คิดว่าพรุ่งนี้จะตื่น แต่ถ้าตื่นขึ้นมา มีอะไรต้องทำบ้าง ก่อนหลังก็ให้ทำ” ท่านบอก
“เมื่อก่อนคนเราอาจจะโลภ เห็นแก่ได้อย่างเดียว แต่พอมาเป็นมะเร็ง ก็คิดได้ว่าหากตาย เงินทองกองเท่าภูเขาก็เอาไปไม่ได้ แต่ตอนนี้เราคิดว่าจะทำอย่างไร จึงจะช่วยให้คนอื่นพ้นทุกข์ ทำอย่างไรเขาจึงจะมีความสุข”

เป็นผู้ป่วยใน (วัด)
          ขั้นตอนการรับคนป่วยของท่านก็แสนจะเรียบง่าย ท่านจะเริ่มด้วยการปฐมนิเทศ ให้ผู้ป่วยและญาติที่มาใหม่เข้าใจความหมายและเป้าหมายของอโรคยศาลให้ตรงกันก่อนเพื่อปรับความคาดหวังให้สอดคล้องกัน ด้านผู้ป่วยก็นำประวัติการรักษา หนังสือส่งต่อผลอัลตราซาวน์เอ็กซ์เรย์ ผลสแกนคอมพิวเตอร์ ผลเลือด MRI และผลการตรวจชิ้นเนื้อ มาให้ท่านดูเพื่อเป็นหลักฐานว่าเป็นมะเร็งจริง
          ส่วนการรักษา ท่านใช้หลักการพุทธศาสนา คือ สมาธิบำบัดควบคู่ไปกับดนตรีบำบัด และธรรมชาติบำบัด ใช้สมุนไพรรักษา เช่น ล้างพิษด้วยสมุนไพรแก้ว 7 ดวง, ใช้สมุนไพรบำรุงธาตุ ปรับธาตุ และที่สำคัญคือ ยาต้มสมุนไพรสูตรหลักแก่ผู้ป่วย
          ทั้งนี้ยาสมุนไพรที่ท่านนำมารักษานั้นก็ผ่านการวิจัยทางการแพทย์แผนปัจจุบันมาแล้ว โดยวิธีการรักษาของหลวงตาเป็นการผสมผสานระหว่างการแพทย์แผนปัจจุบันและการแพทย์ทางเลือก ซึ่งเมื่อเร็วๆ นี้ก็มีทีมงานจากศิริราชพยาบาลและคณะแพทย์ศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มาร่วมจัดประชุมวิชาการเพื่อเผยแพร่ผลงานของท่านออกไปทั่วโลก
          นอกจากนี้ยังมีการอบน้ำสมุนไพร ดื่มน้ำสมุนไพรเพื่อเสริมธาตุ มีน้ำสมุนไพรสมานฉันท์ เพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิต และประสานการทำงานของอวัยวะต่างๆ ตามกำลังของผู้ป่วย มีการประกอบพิธีกรรม เพื่อเสริมสร้างกำลังใจและศรัทธาของผู้ป่วยให้มีกำลังใจมีจิตใจแน่วแน่เข้มแข็งในการต่อสู้เพื่อยับยั้งการเจริญเติบโตของโรค โดยกระบวนการทั้งหมดก็ให้ครอบครัวของผู้ป่วยมีส่วนร่วมรับรู้การบำบัดรักษาและพักอยู่กับผู้ป่วยด้วย
          นอกจากนี้ยังมี “คุณหมอจิตอาสา” เข้ามาช่วยดูแลคนไข้ทุกสัปดาห์ มีการฝังเข็มและมีกลุ่มจิตบำบัดไปช่วยสนับสนุนการรักษาอีกทางหนึ่ง หากคนไข้มีอาการหนัก ท่านก็สามารถส่งต่อไปโรงพยาบาลได้อย่างทันท่วงที หรือตามความต้องการของผู้ป่วย
         
มาร่วมเป็นจิตอาสา
          จากการได้เห็นการทำงานหนัก เพื่อช่วยเหลือคนป่วยของหลวงตาโดยแทบจะไม่เห็นพระลูกวัดองค์อื่นเลย มีเพียงท่านองค์เดียวที่คอยช่วยดูแลเรื่องการต้มยา และได้ทราบมาว่าเมื่อก่อนเคยมีพระสงฆ์กว่า 200 รูป ปัจจุบันเหลือเพียงไม่กี่รูป
          ท่านบอกว่าวัดคำประมง มีโครงการ “มาเป็นจิตอาสากันเถอะเพียงปีละ 1 วัน” (แต่จะมากกว่านั้นก็ได้) มาได้ไม่จำกัดจำนวน
          “ส่วนคุณสมบัติก็แค่ขอให้มีใจรักและเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ อะไรที่คุณทำได้ ก็ทำไปเลย ล้างห้องน้ำ ทำครัว ต้มยา เต้นแอโรบิก” ท่านบอกด้วยรอยยิ้มเมตตาและตามด้วยการหัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุขตามแบบฉบับของท่าน
          “อนิสงค์ของการช่วยคนนั้น สุดจะประมานได้ ตัวเรารับเต็มๆ โดยไม่ต้องไปแบมือขอ เขามาเอง ไม่เหมือนกับพวกเราไปไหว้เจ้า ที่ขอกันแหลกเลย นี่ไม่ต้องขอแต่ได้แน่นอน ขนาดหมอจิตอาสา ยังบอกว่า เข้าได้จากคนไข้มากกว่า อาสาสมัครที่ตัดสินใจไป เริ่มจากการได้ยินชื่อเสียงของวัด แล้วก็รู้ว่าที่นี่รับจิตอาสา ก็คิดอยากเป็นอาสา เพราะคิดว่าเดี่ยวนี้ไม่เป็นจิตอาสาจะตกเทรนด์ ตอนหลังทำแล้วชักสนุกไม่ต้องชวนแล้ว มาเอง” ท่านเล่าให้ฟังอย่างมีความสุข
          ผู้ช่วยศาสตราจารย์ นายแพทย์ พรเลิศ ฉัตรแก้ว คณะแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นอาสาอีกคนของวัดคำประมงมานากว่า 4 ปี เล่าว่า จริงๆ แล้ว หลวงตาต่างหากที่ช่วยให้เราได้มีโอกาสทำบุญโดยไม่จำกัดสถานที่และเวลา
          “คุณไปแล้วก็มีความสุข ก็ได้ปฏิบัติธรรมตรงนั้น เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา เป็นอีกเวอร์ชั่นของชีวิตเรา” หลวงตาบอก เหมือนเป็นโอกาสให้ไปทำกุศลกันเต็มที่ ดังที่สมเด็จพระสัมมนาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า
          “การได้ไปดูแลคนเจ็บไข้ ก็เหมือนได้ไปดูแลพระองค์เอง”
หมายเหตุ : หากต้องการสมัครเป็นจิตอาสา เข้าไปดูข้อมูลที่เว็ปไซต์ www.khampramong.org